Sint-Willibrorduskerk Olburgen

Olburgseweg 4, 7225 NB Olburgen | Toon op kaart

Eerst een kapel

Omstreeks 1375 is de eerste kapel in Olburgen gesticht, met een kerkhof ernaast. Dit was gedaan door de Ridders van de Duitse Orde. Zij hadden een afspraak met de boeren uit de omgeving van Olburgen over gebruik en onderhoud van kapel en kerkhof. De huidige IJsseldijk loopt over het terrein waar kapel en kerkhof lagen.

Reformatie

Daarna behoorde Olburgen tot het kerspel Drempt en werden de inwoners geacht te “kerken” in Drempt. Na de reformatie ging deze kerk over naar de protestantse kerk en moesten katholieken zich behelpen in schuilkerken.

Huidige kerk

In 1868 – 1869 is de huidige kerk gebouwd. Het is een kleine neogotische pseudo-basiliek, met drie beuken: een hoog middenschip en lagere zijbeuken, waarin ramen zijn aangebracht. Het rijke interieur van de kerk is grotendeels origineel. Het geld is grotendeels door de kleine gemeenschap bijeengebracht door schenkingen in geld en grond. Een poging van het bisdom om het allemaal wat goedkoper te laten doen, werd de grond ingeboord. Na de bouw van de kerk was de eerste ’gewone’ pastoor A.Kerkhof. Een van zijn huishoudsters heette Dorothea Visser…

Kerkhof

Na de bouw van de huidige kerk in 1869 kon de daarvoor gebruikte schuurkerk worden afgebroken. Op die plek bevindt zich het huidige kerkhof. Het is geen groot kerkhof, maar om meer dan één reden is er sprake van een bijzondere plaats. Het is aan één kant afgeschermd door een monumentale stenen muur en aan de voorzijde door een niet minder monumentaal gietijzeren hekwerk. Beide zijn enige jaren gelden met behulp van de monumentenwacht gerestaureerd.

Dora Visser

Dora Visser werd geboren in een arme daglonersfamilie te Gendringen in een katholiek deel van de Achterhoek. Ze was de middelste van negen kinderen. Op 12-jarige leeftijd moest ze in betrekking op een boerderij. Bij het weiden van de koeien kwam het meisje na een stoot van een koe ten val. Ze liep daarbij een wond aan een been op die niet genas. Het meisje werd mank en kon in het vervolg alleen nog zittend werk doen. De jonge Dora was een vrome katholiek en offerde haar persoonlijk lijden op voor de bekering van zondaars uit liefde voor Jezus Christus. Zij ontving vanaf december 1843 de stigmata van Christus aan haar lichaam. Ze heeft bijna 33 jaar de kruiswonden op haar lichaam gedragen, het aantal levensjaren van Jezus Christus op aarde.

Bedevaartsoord

Centraal op het kerkhof staat een kapel, die enkele jaren geleden door kardinaal Eijk is gewijd ter ere van Dora Visser, Dienaresse Gods. Dora Visser is de bekendste ‘bewoonster’ van het kerkhof. Het graf van deze in 1876 overleden vrouw, wordt dagelijks bezocht door mensen die komen bidden om vertroosting en genezing. Zo is een bescheiden bedevaartsoord ontstaan. Een verzoek om haar zaligverklaring is door het bisdom naar Rome gezonden, waar dit inmiddels in behandeling is genomen.

Pastoor A. Kerkhof

Een ander opvallend graf is dat van pastoor A. Kerkhof, hij ontfermde zich over Dora, was haar geestelijk beleidsman en biechtvader. Hij documenteerde het verborgen lijden en leven van Dora Visser nauwkeurig in dagboeken.